Bu yazı upuzuuunn bir süredir hem bilgisayarımda, hem de aklımda taslak halinde tamamlanmayı bekliyordu. Beklediğim bir şey vardı, ne olduğunu da bilmiyordum ama öylece bekliyordum şu anları. Bu akşam, o şey caanım Boğaçhan'ın içinden dökülüverdi! :)
Bu video da tek gördüğüm en genel haliyle "yolculuk"tu. Bu akşam Boğaçhan ve Ceyda'yla muhabbet ederken, Boğaçhan video nun en sonundaki, benim "zerre" dediğim şeye dikkatimizi çekti ve "O en küçük parçada bir hareket var, sürekli devinim halinde, ve bir enerjisi, titreşimi var. Belki de bizi birbirimize yakın hissettiren, bir araya getiren şey o titreşimin, frekansın uyumuyla ilgilidir," deyiverdi. Bu ifadeyle aşka geldim diyebilirim! Aklımda tek bir şey belirdi: "seyir". Zerrenin de bir seyri vardı!
Yolculuk kavramını bir "seyir halinde olma" durumu olarak düşününce, evet hayat dediğimiz şey bir "seyir" aslında.
Düşünmeyi öğrenmeye başladığım ilk zamanlarda seyrim çok kıymetliydi, biricikti. Ben seyir halindeyken mümkünse kimse bana karışmasındı; ayrıca onlar kim oluyordu?! Ben bendim, o oydu! Biz ikimiz oldukça farklıydık, ben bir evrendim, o bambaşka bir evren! Yine de, işte yaşıyorduk(!) bir arada bi şekilde!
Ben dediğimi ben yapanın çevremdekiler olduğunu görmeye başlayınca işin "seyri" hayli değişti doğrusu. Bi kere, bana sadece "Sümeyra" diye seslenmeleri bile ancak çevremdekiler sayesinde 'var' olduğumu gösteriyor. Onları nasıl yok sayabilirim? Tam da bu noktada, benim bir seyrim olduğunu, benimle birlikte herkesin de bir seyri olduğunu görüyorum. Çevremdeki herkesin, her canlının, börtü böceğin, çiçeğin, yolda yürürken ayağıma takılan taşın, her şey'in bir seyri var aslında. Her biri birbirinden ayrı, her biri biricik, yine de hepsi bi şekilde aynı, ve bir döngünün "içinde".
Benim bir seyrim var yaşam döngüsü içinde; öyleyse içimde olan biten her şeyin de bir seyri var. Her bir hücremin mesela, hücrelerimin her bir zerresinin de ayrıca, Boğaçhan'ın işaret ettiği gibi... Zihnimin de bir seyri var, gönlümün de... Nasıl ki her bir parçam benim seyrime dahil, öyleyse her bir canlının seyri de tek bir şeyin içinde: total seyir.
En küçük parçama, zerreye bakınca, işi her ne ise onu yapmakta, hareket halinde; o bana ve döngüme dahil... Biraz daha yukarıdan total seyre bakınca yine her şey tam da olduğu gibi yalnızca işini yapıyor. Bir şeyler sürekli olmakta, ya da ölmekte; ve en nihayetinde dönüşmekte kocaman bir döngü içinde...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder